Gidip bir kaç çift çorap almalıyım ve diş macunu. Yorgun ve tembel vücudumu yataktan kaldırıp bir yerlere gitmeliyim. Belki bir sinema salonuna ya da bir deniz kenarına, yolunu hiç bilmediğim bir sokağa sapıp kaybolmalıyım bir süre ama çorap almayı unutmamam gerek va tabi diş macununu da. İçimde ki sıkıntı çoraptan mı yoksa başka bir şeyden mi çözemiyorum. Bir boşluk var ayağımda mı yoksa göğsümün ortasında mı bulamıyorum. Allah'ın kahrolası hiç bir işe yaramaz ilişkileri ve çıkmazları! Hep aynı çıkmaz sokağa sapıp gerisin geri dönüp duruyorum. Bu ne bitmek bilmez bir illet böyle. Seversin ya da sevmezsin, istersin ya da istemezsin. Sırf bu çıkmazlardan dolayı yalnızlaştıkça yalnızlaşmak istiyorum, tanrı kadar yalnız. Teki kalmış bir çorap kadar ötekisiz. Bir kış kadar yalnız, Öyle ki içinde boğulmak ve iradesini bozguna uğratmış şekilde yükselmek istiyorum çürümüş toprağımdan. Hak etmiyor kimse bu sevgiyi. Onlar garantiye alınmış geleceklerinin partnerleriyle sevişiyorlar hayallerinde, rüyalarında, gündüz düşlerinde. Pahalı çorapların altında ezilmeyi istiyorlar, ruhsuz ve sevgi kelimesinde bir galaksi kadar uzak bir mesafeyle. Tanrının lanetlediği basit ruhsuz insanlar ve milyonlarcası. Açıkça şudur ki alenen yaşanmakta olan, olmuş ve yaşanılacak olan; bir masaldır sadece dile dökülen sevgi sözcükleri. Geriye kalan herşey açlık çeken bedenlerinin çıkarcı tezahürleri. Ucuz, yamalı ve delik çoraplarının utancı. Temiz ve bakımlı çoraplara tapma istekleri.
Acı çekiyorum, hayal kırıklıklarımın sonsuzluğu artık beni korkutuyor. Bir dibi, bir sonu yok bu akılsız çılgınlığın. Böylesine korkunç bir vahşilikte nasıl dayanır ki insan. Her geçen gün daha da yorulan ve yorulmakta olan bir ruh ne kadar süre ayakta kalabilir ki, var mıdır bunun matematiksel bir denklemi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder