Buluştuk bugün

Buluştuk bugün.

Yan yana geldik.

Çağları aştım, nehirleri,

Bir ton kederi kattım ardıma.

Bavulumda geleceğin ümitleri.

Sabahın 6’sı çok gelmedi,

Bir buçuk saat sanki asırların bekleyişi.

Saçımdan iki tel beyazladı, ellerim titredi,

Yüreğimde artan ritim bozukluğu.

Bir güneş doğdu sonradan,

Çiçekler açtı, mevsimi değişti dünyanın, ekseni değişti.

Evren düşse avuçlarıma aklım bu kadar dehşete düşmezdi.

Buluştuk bugün

İki evren yan yana geldi,

Ateşle buz karıştı,

Nilüferler açtı göğsünde toprağın,

Bir tufan düştü İstanbul’a Nuh’tan habersiz.

Buluştuk bugün,

Öbür dünya yokmuş anladık

Yan yana cennetti ayrılırken cehennem.

Buralar

Gidelim buralardan sevgili!

Bura cehennem bura yangın yeri,

Tohum yetişmez buralarda,

Ademin atıldığı topraklar,

Bura sürgün yeri.

İlk yaramı burada aldım,

İlk kederimi,

Tüketti beni buralar.

Sevda yetişmez buralarda

Hayat yetişmez,

Bütün acıların sahibi buralar

Nice insanın canını aldı da

Bir yüce ruh bağışlayamadı.

Gidelim buralardan sevgili!

Bura acı yuvası, bura ıstırap.

Yaşatmazlar yüreğimizde ki ateşi.

Bekleyişler

Bu bekleyişler…

Yeni bekleyişlerin türeyişi gibi

Başka birine ihtiyaç duymaksızın,

Yeniden,

Tekrarı kusur bulmaksızın.

Bu bekleyişler ısrarla

Aynı günahın arzusu.

Yükselmek yaraşır kartala

Yükselmek yaraşırdı kartala,

Rüzgarla kucaklaşmak,

Enginleri alabildiğine giyinmek,

Yükselmeli göğün engin maviliğine dek.

Onu düşüren avcı haindir,

Engelleyen rüzgâr alçak,

Onu zincirleyecek her sebep

Tatmalı hiçlik balyozunu.

Sınırsız göktür kartalın yeri

Onu başka bir yere sığdıran her düşünce

Kurumalı yavaş yavaş acı çekerek.

Yükselmeli kartal!

Bir tutam siyahlık katmalı kendini beğenmiş maviliğe.

Yükselmeli!

Ölüm alana dek, bir hain vurana dek maviliklerde.

Demirci

Yorulmuştu demirci

Yanaklarının kemikleriyle dövmüştü sanki

Yılların demirini.

Çökmüş yanakları, solmuş gözleriyle

Geceye dönmüş tavanına bakıyordu.

Demirin tozuna karışmıştı atölyesi.

Ölümü demirin tozundan beklemişçesine

Soluyordu, Ay’sız odanın havasını.

 Kaç kere vurmuştu demirin kızgınlığına

Asırların sertliğini her yumuşattığında!

Kaç ömür feda etmişti terinin damlalarında!

Yorulmuştu esmer teni

Kızıl ateşin dumanından,

Çekiçten şeklini yitirmiş elleriyle

Ömrünü sayıyordu.

Parmaklarının arasında yıllaşmış demir tozları,

Beyaza dönmüş gözleriyle

Hatırlarına bakıyor zihninin kararmış odalarından.

Atılmış bir beden mi öylece kanepede duran

Yoksa tonlarca demirin büktüğü ömür mü?

Yorulmuştu demirci,

Karanlığın huzur bulduğu atölyesinde

Dinlendiriyordu tonlarca ağırlığında ki bedenini.

Memento Mori

Bir sağanak yağış gibi çepeçevre sarıyor her yanımı ölümün gölgesi,

Yanımda nefes alıyor, yürüyor, kahkaha atıyor.

Küçük bir kıvılcım, tedirgin nefes,

Sigaramın kaosunda sıkışıyor kelimeler.

Memento mori

Yaprakların hışırtısıyla sırnaşıyor kulaklarıma

Gecenin dingin karanlığında.

Uykular bile dindiremiyor bu huzursuzluğu.

Bütün hücrelerimde iki kelime;

Memento mori

Anne rahminde ki o ilk damladan beri

Var olmuştu bu irade

Hüzünlü kollarda dinlenmiş, demini almıştı

Cehennemin en kuytu köşesinde bile

Yürüyebilmişti.

Peki ne için?

Eklemlerin kuvvetinde eriyor bütün düşlerim.

Aslında hiç meydana gelmedi

Kelimelerde yalpalayan bu kudretsiz fikirler.

Benliğin kozmosunda hiçliğe mahkumdular.

Bir öfke krizinde parlayan gözlerde yitti bu birkaç kelime

Memento mori 

Kırlangıç

Hiç bu kadar çok uçmamıştı kırlangıç,

Gökyüzüne böylesine karışmamıştı kanatları,

Atmamıştı yüreği çılgıncasına,

Galiba vurulmuştu bu eşsiz maviye.

Uçmak istedi uçabildiği kadar

Sonra karanlığa gömüldü her şey.

Böyleydi umudu tükenmiş yüreğin rüyası,

Böyleydi ölüme aşina zihnin savaşı.